The Corner

The Corner

cropped-Logo_round_grey-background.png

အတွဲ (၁၄)

ကြီးမြတ်ခြင်းနှင့် သေးသိမ်ခြင်း

ချာလက်စတန်မြို့ဟာ အမေရိကန်နိုင်ငံ တောင်ကာရိုလိုင်းနားပြည်နယ်မှာ လူဦးရေအထူ ထပ်ဆုံးမြို့လေးဖြစ်ပြီး ၁၆၇၀ ခုနှစ်မှာ အင်္ဂလိပ်လူမျိုးတွေက စတင်တည်ထောင်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီမြို့လေးမှာ Mother Emanuel A.M.E ဘုရားကျောင်း ကို ၁၈၁၇ ခုနှစ်မှာ စတင် တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ၁၈၈၆ မှာ ငလျင်မိခဲ့ပေမယ့် ပြန်လည် တည်ဆောက်ခဲ့ကြပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀နှစ်က ချာလက်စတန်မြို့ရဲ့  စိုစိစိ ညနေခင်းမှာ ကိုးတန်းနဲ့ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရပြီး ပန်းကန်လုံးပုံစံ ဆံပင်နဲ့ ဒိုင်လန်ရုဖ်ဆိုတဲ့ကောင်လေးဟာ A.M.E ဘုရားရှိခိုးကျောင်းထဲက သမ္မာကျမ်း စာ အတန်းထဲကို ဝင်လာပါတယ်။ အဲဒီနေရာက အစဉ်အလာအရ တောင်ကာရိုလိုင်းနား ပြည်နယ်မှာ လူမည်းတွေ သက်တမ်းအကြာဆုံး စုပေါင်း ဘုရားဝတ်တက်တဲ့ နေရာပါ။ အသက် ၂၁နှစ်အရွယ် ရုဖ်မှာ ဒသမ ၄၅ ပစ္စတို […]

ကြီးမြတ်ခြင်းနှင့် သေးသိမ်ခြင်း Read More »

အလုပ်-ဘဝ ဟန်ချက်မျှဖို့

လုပ်ငန်းခွင်ဘဝနဲ့ မိသားစုဘဝ၊ ဒီနှစ်ခုမှာဘယ်ဟာကပိုအရေးကြီးသလဲ။ အလုပ်ချိန်နဲ့ မိသားစု အတွက်ပေးတဲ့အချိန်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အချိန်၊ ဘယ်ဟာပိုအရေးကြီးသလဲ။ အမြင်တွေကတော့ အမျိုးမျိုးရှိကြမှာပေါ့။ အလုပ်ရှင်ဘက် ကကြည့်ရင် အလုပ်ကပိုအရေးကြီးတာပေါ့လို့ပြောနိုင်သလို အလုပ်သမားဘက်ကကြည့်ရင်တော့ မိသားစုကပိုအရေးကြီးတယ်လို့ပြောမှာပါပဲ။ ဒါက ယေဘုယျသဘော ပေါ့။ လုပ်ငန်းခွင်တွေထဲမှာလည်း အလုပ်၊ အလုပ်၊ အလုပ်ဆိုပြီး အလုပ်သာနံပါတ်(၁)၊ အလုပ်သာနံပါတ် (၂) ဆိုပြီး အလုပ်စားပွဲမှာခေါင်းမဖော်နိုင်ဘဲဖြစ်နေတဲ့သူတွေရှိကြသလို အလုပ်နဲ့ဘဝဟန်ချက်မျှအောင် ကြိုးစား နေထိုင်သူတွေ လည်းတွေ့ရတာပါပဲ။ ဒါ့အပြင် အလုပ်မှန်သမျှအကုန်ပတ်ရှောင်ပြီး ကိုယ့်မိသားစု အတွက်၊ ကိုယ့်ဘဝအတွက် သက်သက်ကိုသာ ငဲ့ကွက်သူတွေလည်းရှိကြမှာပါပဲ။ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအမြင်တွေ၊ ခံယူချက်တွေ၊ ထင်မြင်ချက်တွေကတော့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့သိပ်လွယ်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်ကိုင်စွဲထားတဲ့အမြင်ကိုပဲ သင့်တယ်၊ မှန်တယ်လို့ဆိုကြမှာပါပဲ။ ကိုယ်ကိုင်စွဲထားတဲ့မူတစ်ခုကိုပဲ မလွှတ်တမ်းဆုပ်ကိုင်ထားကြမှာပါပဲ။ ဒီအထိက ပြဿနာမရှိသေးပါဘူး။ အလုပ်သာ နံပါတ်(၁)ဆိုတဲ့ သူတွေကအလုပ်ပြီးအလုပ်

အလုပ်-ဘဝ ဟန်ချက်မျှဖို့ Read More »

အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ဆိုတာ

ဒီဆေးဝါးဆိုင်ရာ ကွန်ဖရင့်ကို ရှယ်ရတန်ဟိုတယ်ကြီးမှာ ကျင်းပခဲ့တာပါ။ ကနေဒါနိုင်ငံက ဆေးဝါးဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်သူ အယောက် ၃၀၀ လောက်ဟာ နှစ်စဥ်ကျင်းပလေ့ရှိတဲ့ ဒီ ကွန်ဖရင့်ဆီကို တက်ရောက် လာကြလေ့ ရှိပါတယ်။  ဒီ အစည်းအဝေးကို တက်ရောက် လာသူတွေကို ဘူဖေး စိတ်ကြိုက် စားပွဲတွေနဲ့ တည်ခင်း ဧည့်ခံတယ်၊ ပခုံးလွယ် အိတ်ကလေးတွေကိုလည်း လက်ဆောင် အဖြစ်ပေးတယ်။ သောကြာနေ့ ညနေခင်းမျိုးတွေ ရောက်ပြီ ဆိုရင် အချင်းချင်း မိတ်ဆွေတွေ ဖွဲ့ကြပြီး ဗင်ကူးဗားမြို့လယ်ကောင်က ဒီဂျေ တွေဘာတွေရှိတဲ့ ဘားတွေဆီကို ပါတီပွဲ ဆင်နွှဲရအောင် သွားကြဖို့ သူတို့ စိုင်းပြင်းနေကြပြီ။ ဒီကွန်ဖရင့်ကို လာတက်တဲ့ ဆရာဝန် တစ်ယောက်က “ဒီပွဲမှာ မိတ်ဆွေတွေ ရှာတယ် အပေါင်းအသင်းတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်၊ ဒါက

အခွင့်အရေး တစ်ရပ်ဆိုတာ Read More »

AI စီစဉ်ပေးတဲ့ ဘရူဂဲစ် အပန်းဖြေ ခရီး

ခရီးသွားဖို့ စီစဉ်ရတာက အလုပ်ရှုပ်ဆုံးအပိုင်းပဲ။ ဘယ်သွား၊ ဘယ်လာ၊ ဘယ်တည်း၊ ဘာစားရမှန်း မသိတာနဲ့တင် အချိန်တွေကုန်နေ တတ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုခေတ်မှာတော့ AI လုပ်ငန်းတွေဖြစ်တဲ့ OpenAI က Operator နဲ့ Anthropic က Claude တို့လို ခရီးစဉ် စီစဉ်ပေးနိုင်တဲ့ AI တွေ ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ခေါင်းစားစရာမလိုတော့ဘူးလို့ ဆိုတယ်။ Anthropic ရဲ့ Claude AI မှာ “ကွန်ပျူတာ သုံးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်” (Computer Use) ဆိုတာ လူတွေလိုပဲ ကွန်ပျူတာ screen ကိုကြည့်ပြီး mouse ရွှေ့တာ၊ click နှိပ်တာ၊ စာရိုက်တာမျိုးတွေ လုပ်နိုင်တာကို ပြောတာပါ။ ဒါဟာ AI ကိုယ်တိုင်က အင်တာနက်ပေါ်က

AI စီစဉ်ပေးတဲ့ ဘရူဂဲစ် အပန်းဖြေ ခရီး Read More »

မားဒေါ့ မိသားစုအမွေ ဆက်ခံသူ

အနှစ်သုံးဆယ်လောက်ကြာတဲ့ အလုပ်အင်တာဗျူး စာရှုသူ ကြားဖူးပါသလား။ တကယ့်အပြင်ဘက်က အနှစ် ၃၀ ကြာခဲ့တဲ့ လူရွေးပွဲ ကြီးက အခုတော့ ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့တဲ့ အငြင်းပွားမှုတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းနဲ့ တယ်လီဗီးရှင်းနဲ့ သတင်းစာလုပ်ငန်း များစွာကို အင်ပါယာကြီးရဲ့ ပိုင်ရှင် ယခုအသက် ၉၄ နှစ်ရွယ် သူဋ္ဌေးကြီး ရူးပတ်မားဒေါ့ မရှိတော့တဲ့အခါ အမွေဆက်ခံသူ ဘယ်သူဖြစ်မလဲဆိုတာ စက်တင်ဘာလ ၈ ရက်နေ့က မားဒေါ့မိသားစုက ကြေညာ သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလို အကြာကြီး ရှုပ်ထွေးပွေလီတဲ့ ကိစ္စကြီး ပြီးသွားတဲ့အခါ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အမွေဆက်ခံသူက မားဒေါ့ရဲ့ သားသမီးခြောက်ယောက်အထဲက တတိယအကြီးဆုံးဖြစ်သူ လက်ကလဲန် မားဒေါ့ပဲဖြစ်ပါတယ်။ လက်ကလဲန်ဟာ ဒေါ်လာ ၄၂ ဘီလီယံ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဖောက်စ် နဲ့ နယူးစ်ကော့စ်

မားဒေါ့ မိသားစုအမွေ ဆက်ခံသူ Read More »

ဩစကာဝိုင်း၏ “ဘုရင်ကိုချစ်မိလို့”

“ဩစကာဝိုင်းနှင့် ဦးချန်ထွန်း” အမည်နှင့်ဆောင်းပါးတစ်စောင်ကို ၁၉၈၂ ခု စက်တင်ဘာစန္ဒာရုပ်စုံမဂ္ဂဇင်းမှာ ဆရာတိုက်စိုးရေးဖူးသည်။ ဆရာ၏ “စာရေးစားပွဲပေါ်က ပုံရိပ်များ” ဆောင်းပါးပေါင်းချုပ်ထဲ ယင်းဆောင်းပါးကို ထည့်သွင်းပုံနှိပ်ထား သည်။ (၂၀၀၅ ဩဂုတ်၊ စာအုပ်စျေး) ဩစကာဝိုင်းကွယ်လွန်ပြီးနှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်သည့်တိုင် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းမပြုရသေးသည့်ပြဇာတ်တစ်ပုဒ်အကြောင်းရေးထားတဲ့ဆောင်းပါးဖြစ်သည်။ ဒီပြဇာတ်က ဗမာပြဇာတ်ဟုအမည်တပ်ထားသော်လည်း တကယ်ကရခိုင်နောက်ခံပြဇာတ်၊ ဇာတ်လမ်းကိုပြောပြသူက ရခိုင်အမျိုးသားဦးချန်ထွန်း။ ဩစကာဝိုင်းကွယ်လွန်ပြီး ကာလအတန်ကြာမှ ဒီပြဇာတ်စာမူကိုပုံနှိပ်ခွင့်ပြုခဲ့သူကလည်း ဦးချန်ထွန်း၏ဇနီးသည် အိုင်းရစ်လူမျိုးဝတ္ထုရေးဆရာမ။ ကမ္ဘာကျော် အင်္ဂလိပ်စာရေးဆရာ ဩစကာဝိုင်းလို ပုဂ္ဂိုလ်ကျော်က အာရှအရှေ့ဖျား မြန်မာနိုင်ငံက ရခိုင်ဘုရင် တစ်ပါးရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို ပြဇာတ်အဖြစ် ရေးဖွဲ့တယ် ဆိုတာစိတ်ဝင်စားဖို့မကောင်းပေဘူးလားဗျာ။ ဩစကာဝိုင်း (၁၈၅၄-၁၉၀၀) နှင့် ဦးချန်ထွန်း / ဦးချန်ထွန်းဇနီးတို့ ဘယ်လိုဆက်စပ်ပတ်သက်ခဲ့ပါလိမ့်။ ဒီပြဇာတ်ကို သူသက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ပုံနှိပ်ထုတ်ဝေခြင်းမရှိဘဲ ဘာ့ကြောင့်သူသေမှပုံနှိပ်ခဲ့ပါလိမ့်။ ဆရာတိုက်စိုးဆောင်းပါး၌

ဩစကာဝိုင်း၏ “ဘုရင်ကိုချစ်မိလို့” Read More »

ငယ်ချစ်ဟောင်းနဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာ

နှစ်ပေါင်းငါးဆယ်ကျော်ကို နောက်ကြောင်းပြန်ဆွဲဆန့်တွေးကြည့်သော် အဟောင်းအဟောင်းတို့သည် အသစ်အသစ် ဖြစ်၍ လာချေပြီ။ နေရာဟောင်းကိုရောက်တော့ ငယ်ချစ်ဟောင်းကို အောက်မေ့တမ်းတ သတိရမိသည်ကို အပြစ်ဟူ၍ မဆိုသာပါချေ။  ထိုခေတ်က မြတ်ဝတ်ရည်သင်း၊ မြစပယ်ငုံ၊ ယမင်းရွှေစင်တို့သည် မန္တလေးဝိဇ္ဇာနှင့်သိပ္ပံတက္က သိုလ်၏ မြန်မာဆန်ဆန် လှပဆန်းသစ်သော အမည်နှင့် ဆင်းသွင်ရုပ်ဝါ လက္ခဏာသွယ်သွယ် မူရာကြော့ရှင်းသည့် လှယမင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ကိုယ်နှင့်တန်ရာတန်ရာဟူ၍ တန်းမတူသော်လည်း မြတ်ဝတ်ရည်သင်းကို ဆွတ်ချူယူငင်ရန် သံယောဇဉ် နှောင်ဖွဲ့ခဲ့ဖူးသည်။               “ရှင်က ဝတ်ရည်ကို ချစ်တယ့်လို့ ပြောလာတယ်နော်”  မြတ်ဝတ်ရည်သင်းက ချစ်သူဝိုင်းဝိုင်းလည်နေသူဖြစ်ရာ အမည်အားဖြင့်လည်း မထင်ရှား၊ ဥစ္စာဓနအားဖြင့်လည်း နွမ်းပါးသောသူ့ကို ခုလိုအဖက်လုပ်၍ ပြောဖော်ဆိုဖော်ရသည်ကိုပင် ကျေးဇူးအတင်ကြီးတင်နေမိသည်။            “ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ နှလုံးသားဆန္ဒကို ရှေ့တန်းတင်မိခဲ့ပါတယ်”            “ဝတ်ရည်ဘေးမှာ

ငယ်ချစ်ဟောင်းနဲ့နှစ်ပေါင်းများစွာ Read More »

ထိုင်ကူမှသည် စာပေသစ်ဆီသို့

တစ်နေ့က ကျွန်တော့်ကဗျာလေး တစ်ပုဒ်တွင် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က မှတ်ချက် လာပေးသည်။ “ကဗျာဆရာ သတ်ပုံကျနေတယ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ မှန်ပါသည်။ ကျွန်တော့် ကဗျာတွင် “နှုတ်ဆက်” ဆိုသော စကားရပ်ကို “နှုတ်ဆတ်” ဟု ရေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားသည်။ ”ဘာကြောင့် နှုတ်ဆတ်ဟု ရေးသည်ကို ရှင်းပြရကောင်းမည်လား သို့မဟုတ် ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ရမလား“ဆိုတာကိုပဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း နှုတ်ဆက်ဆိုသည့် စကားလုံးအစား “ဆတ်” ဆိုသည့် နာကျင်သည့်စကားလုံးဖြင့် တွဲသုံး ဖြစ်ပုံကို ရှင်းပြမိသည်။ တစ်ဆက်တည်းမှာ ဆရာဒဂုန်တာရာကို သတိရမိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဆိုသော် ဆရာ ဒဂုန်တာရာသည် ဤသို့ စကားလုံးများကို ပေါရာဏထဲမှ သော်လည်းကောင်း ထိုပေါရာဏများကို မိမိ စိတ်ကူးအရ တီထွင်

ထိုင်ကူမှသည် စာပေသစ်ဆီသို့ Read More »