ဒေါက်တာအောင်ကြီး

(၁) ဆရာမကြီး ဒေါ်မြင့်မြင့်ခင်နှင့် သူ့တစ်ဦးတည်းသောသားကိုမြင့်ဇံတို့ဆက်ဆံရေးက စိတ်ဝင်စားဖို့  ကောင်းသည်။ မာမီကြီးကသားကွယ်ရာမှာကိုမြင့်ဇံဘယ်လိုတော်ကြောင်း၊ ဘယ်လိုစာဖတ်ကြောင်း၊ ဖတ်ထားသမျှဘယ်ပုံမှတ်မိကြောင်း မကြာမကြာပြောတတ်သည်။ ဒီအချိန်မှာ မာမီ့မျက်နှာက သားချစ်စိတ်နှင့်နူးညံ့နေသည်။ သို့ပေမဲ့ သားအမိချင်း မျက်နှာချင်း ဆိုင်လိုက်လို့ကတော့ သို့ကလိုမဟုတ်  တော့ပြီ။ ဒီသားအမိက အကြောင်းအရာတစ်ခုခုစပြောလိုက်ကတည်းက ခွန်းကြီးခွန်းငယ် အပြန်အလှန်ပြောကြတော့တာ။ စစချင်းတော့ ပုံမှန်အသံပါပဲ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အမေရော သားပါ အသံ volume တက်လာသည်။ နှစ်ဦးစလုံးက ဘာအကြောင်းအရာကိုမဆို တတ်သိနားလည်သူတွေ။ ပြီးတော့ နှစ်ဦးစလုံးကငြင်းရတာခုံရတာ ဝါသနာထုံသူတွေ။ မာမီကြီးက ငြင်းခုံရတာကို ဉာဏ်ကစားခြင်း တစ်မျိုး (Intellectual exercise) ဟုလက်ခံထားသူ။ ကိုမြင့်ဇံက ရှေ့နေ / ဥပဒေပညာရှင်။ မန္တလေးကို သားအမိနှစ်ဦးလာလည်စဉ်တုန်းက ကြုံရတာတစ်ခုကို မှတ်မိနေသည်။  မာမီက အရင်လာပြီး ကိုမြင့်ဇံက […]

ကိုကိုလာမယ်ဆိုလို့ ကော်ဖီရည်တွေကျိုလို့ ပေါ်လာသေး မျှော်ကာတွေး ငေးရသူပါ။ (တေးဆို – ပုလဲ / ပိုးဒါလီသိန်းတန်။ တေးရေး – ?) (၁) နောက်တစ်နေ့မနက် ကျွန်တော်တို့ ကော်ဖီသောက်ထွက်ကြသည်။ ကျွန်တော့်အမျိုးသမီးက အပြင်မှာ ကော်ဖီ ထွက်သောက်ဖို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်တော်အကြိုက်တွေ့သွားသည်။ SPLIT မြို့ထဲကို ဘတ်စ်ကားစီးပြီးဝင်လာတုန်းက မြင်သမျှတွေ့သမျှနှင့်ပင် ကျွန်တော်တို့အခြေချနေထိုင်ရမည့်မြို့ကို ကျွန်တော်သဘောအကျကြီးကျနေပြီဖြစ်သည်။ အခုလိုကော်ဖီသောက်ထွက်တဲ့အခါ စတားဘတ်တစ်ခွက်ကိုင်ပြီး မြို့ထဲလျှောက်ကြည့်မည်။ စတားဘတ် ကော်ဖီအရှိန်နှင့် လှိမ့်ကြမည်။ ကျွန်တော်တွေးထားတာတွေထဲ အလွဲတွေ၊ အမှားတွေ အများကြီး၊ အများကြီး ပါနေတာကို အခု ကျွန်တော်သိသွားပြီ။ (SPLIT က ခရိုအေးရှားမှာ မြို့တော် ဇာဂရက်ပြီးလျှင် ဒုတိယ အကြီးဆုံးမြို့။) (၂) ပထမဦးဆုံးအလွဲက ဒီစာရေးနေတဲ့အချိန်အထိ ခရိုအေးရှားမှာ စတားဘတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှမရှိသေးကြောင်းပါ

(၁) ဆရာသိန်းဖေမြင့်က “စစ်အတွင်းခရီးသည်” (၁၉၅၃၊ ရှုမဝစာအုပ်တိုက်) ထဲ၌ အိန္ဒိယတွင် သူ အင်္ဂလိပ် ဘာသာနှင့် ရေးသား ထုတ်ဝေခဲ့သော What happened in Burma စာအုပ်အကြောင်း ဤသို့ ရေးသည်။ ပန်ဂျပ်ဟိုတယ်တွင် အကျယ်ချုပ်နှင့် နေရသော ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျွန်တော်တို့သည် “What happened in Burma” (ဗမာပြည်မှာ ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲ) ဆိုသော စာအုပ်ငယ်ကို ရေးလေ၏။ ယခင်က အင်္ဂလိပ်လို ဆောင်းပါးကိုပင် မရေးဖူးချေ။ သို့ရာတွင် အရေးကြုံတော့ အင်္ဂလိပ်လို မရေးဘဲ မဖြစ်တော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပင် ရေးချလိုက်သည်။ ၁၃၀၀ ပြည့်အရေးတော်ပုံနှင့်အစပျိုးသည်။ အင်္ဂလိပ်တွေ ဖိနှိပ်ပုံ၊ အင်္ဂလိပ်ကို ဒေါသူပုန် ထပုံ၊ ဂျပန် သူလျှိုများ ဝင်၍ ငါးစာပစ်ပုံ၊