ယိမ်းတနွဲ့နွဲ့
“ကိုတိုးလှ ရှိပါသလား” အိမ်ရှေ့မှ ဧည့်သည်အသံကြောင့် ထမင်းအိုး ကမန်းကတန်းတည်ရင်း ထွက်လာခဲ့သည်။ ဖြူဖြူသွယ်သွယ် အနီမလေးနှင့် ခပ်တုတ်တုတ် အညိုရင့်မတို့ကို တွေ့ရသည်။ “ထိုင်ကြပါခင်ဗျ” အညိုရင့်မ၏ နှာခေါင်းရှုံ့ဟန်ကို ကြည့်လိုက်ရင်း တိုးလှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ လောကွတ်စကားသာ ဆိုလိုက်ရ သော်လည်း နေရာထိုင်ခင်းက အဆင်သင့်မဖြစ်။ ဖရိုဖရဲနှင့် ပွဲပျက်နေသည်။ ခြင်ထောင်ကို ကမန်းကတန်း သိမ်းလိုက်ရင်း ခေါင်းအုံးပေါ် ပြီးစလွယ်တင်လိုက်သည်။ စောင်ကို လုံးထွေးကာ ခေါင်းရင်းဘက် ပစ်တင် လိုက်သည်။ တစ်လုံးတည်းသော ကုလားထိုင်ကို ခုတင်ခြေရင်းဘက် ဆွဲယူသည်။ “အခန်းကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ နှစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သလို နေကြတာမို့ ဧည့်သည်အတွက် နေရာထိုင်ခင်း အဆင်သင့် မဖြစ်တာ ခွင့်လွှတ်ပါ” “ရပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ကလည်း ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ပြီး စောစောစီးစီး လာဒုက္ခပေးရတာကိုး […]
