သံဝေဂ
နံရံပေါ်မှာ ကပ်ထားတဲ့အချိန်တွေဟာ
ဖယောင်းတိုင်လို အရည်ပျော်ကျပြီး
ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အချိန်တွေကို အိုင်ထွန်းစေတယ်။
ငါ့ရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲမှာတော့
မနေ့က မွေးဖွားပြီး ဒီနေ့ သေဆုံးသွားတဲ့
နေမင်းအသေးစားလေးတွေ ပြည့်နှက်လို့။
ငါဟာ ကိုယ့်အရိုးစုကို ကိုယ်ပြန်ငှားပြီး
မှန်ကွဲတွေထဲမှာ အနာဂတ်ကို ရှာတယ်။
ဖုန်းလိုင်းတွေက
သွေးကြောတွေလို လိမ်ယှက်ပြီး
တိမ်တိုက်တွေဆီကနေ အသုဘသီချင်းတွေ ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲနေရဲ့။
ဖိနပ်ထဲမှာ သဲတွေမဟုတ်ဘဲ
ကြွေလွင့်သွားတဲ့ စက္ကန့်တွေက
တရှပ်ရှပ်မြည်တယ်။
ငါတို့ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ တိုက်တာအိမ်ခြေတွေဟာ
တကယ်တော့ အမြစ်မပါတဲ့ မိုးပျံပူဖောင်းတွေ။
မနက်ဖြန်ဆိုတဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်တွေ့ရတယ်။
ဒါပေမဲ့
မျက်နှာက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ပဟေဠိတစ်ခုလို
ဘဝဆိုတာ ရေထဲမှာ ရေးတဲ့စာလုံးကို
မီးနဲ့ လိုက်ဖတ်နေရသလိုမျိုးပေါ့။
လေဟာနယ်ထဲမှာ လွင့်နေတဲ့
လူနာတင်ယာဉ်ရဲ့ ဥသြသံဟာ
ငါ့နှလုံးသားထဲက ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခုဖြစ်လာတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့အားလုံးဟာ
ကိုယ့်အရိပ်ကိုယ် ပြန်စားမိတဲ့
အဆုံးသတ်မဲ့တဲ့ စက်ဝိုင်းတွေပါပဲ။
